Ψηφιακές υπηρεσίες, το κράτος και «οι ζωές των άλλων»

(δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κέρδος, στις 18.03.2007)

To Σεπτέμβριο του 1998, δύο φοιτητές του Stanford φτιάχνουν τη μηχανή αναζήτησης Google. To 2007, η Google απασχολεί 10.674 εργαζόμενους, έχει γίνει ρήμα συνώνυμο του «αναζητώ» στο Oxford Dictionary, έχει αξία 123 δισ. δολάρια και αλλάζει για πάντα όχι μόνο το Internet αλλά και τον τρόπο οργάνωσης και αναζήτησης της γνώσης παγκοσμίως.

Το 2005, η γαλλική και η γερμανική κυβέρνηση ανακοινώνουν επισήμως μέσω των κκ. Σιράκ και Σρέντερ τη συνεργασία τους, ώστε να φτιαχτεί με κρατική χρηματοδότηση το ευρωπαϊκό αντίπαλο δέος, η μηχανή αναζήτησης Quaero. Στα τέλη του 2006, η Γερμανία αποσύρεται από το αβέβαιο πρόγραμμα. Το 2007 το Quaero παραπαίει.

Πώς σχετίζεται αυτή η διδακτική για τους Ευρωπαίους ιστορία με το Πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας»; Από το 2000, όταν οι τεχνολογικά προηγμένες χώρες ανακάλυπταν τις δυνατότητες του Διαδικτύου, στην Ελλάδα ακολουθούσαμε πολιτικές για τις τεχνολογίες που σχεδιάσθηκαν από το κράτος, με αποδέκτη... το κράτος. Το Πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας» εξαντλήθηκε στα πρώτα 3 - 4 χρόνια σε ασκήσεις κατανομής προϋπολογισμών σε υπουργεία, λογιστικά μεγέθη και απορροφήσεις πόρων.

Κανείς βεβαίως δεν ξέχασε τους πολίτες. Μόνο που για άλλη μια φορά αντιμετωπίστηκαν δευτερογενώς. Σαν να επρόκειτο για «κάποιους άλλους». Αν το κράτος εξέδιδε ταχύτερα κάποια πιστοποιητικά, αν η γραφειοκρατία γινόταν ηλεκτρονική, τότε οι πολίτες θα ήταν κάπως ωφελημένοι. Τα πάντα ιδωμένα μέσα από την οπτική του μεγάλου κράτους. Το κρυμμένο δυναμικό των πολιτών, η δημιουργικότητα και οι καθημερινές ζωές τους δεν ήταν παρά «οι ζωές των άλλων».

Οι αλλαγές που έγιναν το 2005 στο σχεδιασμό του Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας» προσπάθησαν να αποκαταστήσουν αυτή τη σχέση και να δημιουργήσουν ψηφιακές υπηρεσίες με αισθητό αποτέλεσμα. Παρά τις αρχικές καθυστερήσεις, αυτή η προσπάθεια θα φέρει τελικά καρπούς. Στην Ψηφιακή Ελλάδα του 2008 οι νέες ψηφιακές υπηρεσίες που δημιουργούνται θα εξοικονομήσουν περισσότερες από πέντε ημέρες ετησίως στον καθένα μας, λόγω ταχύτερων συναλλαγών. Στο τέλος του 2008, θα έχουμε μια εβδομάδα ελεύθερου χρόνου περισσότερη, επειδή οι φορολογικές συναλλαγές, οι τελωνειακές διατυπώσεις, τα ποινικά μητρώα στις μεγάλες πόλεις, ληξιαρχικές πράξεις, αλλά και συναλλαγές στους δήμους, θα πραγματοποιούνται ηλεκτρονικά. Σχεδόν 80 μουσεία και περισσότερες από 150 πολιτιστικές συλλογές θα ανοίξουν τις ψηφιακές τους πύλες σε όλους. Ενδιαφέρουσες ψηφιακές εξελίξεις και αναμφισβήτητα θετικές αλλαγές. Ομως αυτές οι μεταβολές που έρχονται μέσω των ψηφιακών υπηρεσιών του δημοσίου, δεν παύουν να αποτελούν μικρές γραμμικές αλλαγές. Και δυστυχώς, δεν αρκούν ως κινητήριος δύναμη που θα επιταχύνει την πορεία της χώρας. Χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο!

Αυτός είναι και ο λόγος που η νέα αντίληψη της Ψηφιακής Στρατηγικής 2006 - 2013, προτείνει δράσεις που στοχεύουν απευθείας στον πολίτη και την επιχείρηση. Αλλοτε μέσω της σύστασης ταμείου για τη χρηματοδότηση νέων επιχειρηματικών ιδεών που μπορούν να ανθίσουν. Αλλοτε μέσω της απευθείας χορήγησης εξοπλισμού και νέων δυνατοτήτων σύνδεσης με το γρήγορο Internet σε μαθητές, φοιτητές και επιχειρήσεις σε όλη τη χώρα. Αλλοτε μέσω της αριστείας, με επιβράβευση εκείνων που προσπαθούν περισσότερο, που κοπιάζουν και που αναδεικνύονται ως καλά πρότυπα. Πάντοτε όμως με την αντίληψη «απευθείας στον πολίτη» και «απευθείας στην επιχείρηση».

Αν λοιπόν το Πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας» και η Ψηφιακή Στρατηγική 2006 - 2013 μπορούν με κάποιο τρόπο να αλλάξουν σημαντικά την ποιότητα ζωής των πολιτών, δεν θα είναι επειδή πέντε ή δέκα συναλλαγές του δημοσίου θα γίνουν ψηφιακές.

Η μεγαλύτερη συμβολή τους θα είναι να δώσουν στα χέρια κάποιου άγνωστου σήμερα μαθητή ή κάποιας άγνωστης σήμερα μικρής ελληνικής επιχείρησης, ένα νέο τεχνολογικό μέσο που θα απελευθερώσει το κρυμμένο δυναμικό τους. Και τότε, σε δύο, σε πέντε ή σε δέκα χρόνια, αυτός ο νέος και αυτή η μικρή επιχείρηση, θα αναπτύξουν μια πρωτοποριακή ιδέα, θα φτιάξουν μια δική τους ψηφιακή υπηρεσία που εκείνη τη στιγμή θα αλλάξει τη ζωή όλων μας.

Η μεγαλύτερη συμβολή της Ψηφιακής Στρατηγικής και του Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας» θα είναι αυτή ακριβώς η σπίθα: Δύο, τρία ή δέκα «μυαλά» που υπό τις κατάλληλες συνθήκες θα μπορέσουν να αποδειχθούν ισχυρότερα από δύο, τρεις ή δέκα μεγάλες προσπάθειες των πιο ισχυρών κυβερνήσεων. Αλλωστε το παράδειγμα της Google και της Quaero αυτό αποδεικνύει...

Μια τυπική ημέρα στην «Ψηφιακή Ελλάδα» του 2008

(δημοσιεύθηκε στην Ελληνική έκδοση του Popular Science, στις 03 Μαρτίου 2007. Το άρθρο περιγράφει με πολύ απλά λόγια στους λιγότερο μυημένους με την τεχνολογία, τι έχουν να κερδίσουν από αυτή σε καθημερινή βάση έως το τέλος του 2008)

Για τους περισσότερους Έλληνες, οι νέες τεχνολογίες και το Internet σήμαιναν μέχρι πρόσφατα δύο πράγματα: είτε «μοδάτες» συσκευές, είτε ακρωνύμια και άγνωστες λέξεις κατανοητές σε λίγους. Ειδικά από το 2000 και για τρία-τέσσερα έτη, όταν η Ευρώπη ανακάλυπτε τις δυνατότητες του Διαδικτύου, εμείς ακολουθούσαμε ανεπιτυχείς πολιτικές για μια «Κοινωνία της Πληροφορίας» που επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά στο δημόσιο τομέα.

Από το 2006, μετά την εφαρμογή της νέας Ψηφιακής Στρατηγικής και λόγω της απελευθέρωσης της αγοράς επικοινωνιών, η κατάσταση αλλάζει. Το γρήγορο Internet κοστίζει πια περίπου όσο στην υπόλοιπη Ευρώπη και δυνατότητες σύνδεσης υπάρχουν πολύ περισσότερες. Οι νέες ψηφιακές υπηρεσίες σχεδιάζονται πια από την οπτική του πολίτη.

Με αυτές τις εξελίξεις, μπορούμε ήδη να διατρέξουμε μια «τυπική ημέρα» της Ψηφιακής Ελλάδας στο τέλος του 2008, και να αντιληφθούμε τις επωφελείς αλλαγές που έρχονται.

Στην Ψηφιακή Ελλάδα του 2008 η ημέρα μας ξεκινά με μια ματιά στην κίνηση στο κέντρο και την τελευταία πρόγνωση καιρού, μέσω του υπολογιστή. Κατεβάζουμε τις ειδήσεις στο κινητό τηλέφωνο για να τις διαβάσουμε με την πρώτη ευκαιρία. Μετά, αντί για ουρές αναμονής επιλέγουμε να παραμείνουμε σπίτι για τις συναλλαγές μας! Το σύνολο σχεδόν των φορολογικών συναλλαγών, οι τελωνειακές διατυπώσεις, τα ποινικά μητρώα στις μεγάλες πόλεις, πιστοποιητικά επιμελητηρίων, ληξιαρχικές πράξεις, αλλά και δεκάδες συναλλαγές στους δήμους, σχεδιάζονται να πραγματοποιούνται ηλεκτρονικά.

Στεκόμαστε στην ηλεκτρονική τράπεζα και κάνουμε ψηφιακές πληρωμές λογαριασμών, ενοικίων, δανείων σε λιγότερο από 5 λεπτά, εγκαταλείποντας τα «παραδοσιακά» γκισέ. Αυτές οι ψηφιακές συναλλαγές θα εξοικονομήσουν περισσότερες από πέντε ημέρες ετησίως στον καθένα μας! Στην Ψηφιακή Ελλάδα του 2008, θα έχουμε μια εβδομάδα ελεύθερου χρόνου περισσότερη…

Ανεβάζουμε τα ρολά της μικρής επιχείρησης. Όχι όμως αποκλειστικά για τους γνωστούς πελάτες. Πουλάμε προϊόντα οπουδήποτε, αξιοποιώντας την ηλεκτρονική βιτρίνα στο Internet. Με περισσότερους από 2.500.000 Έλληνες στο Διαδίκτυο και περισσότερους από 500.000 πολίτες να ψωνίζουν ηλεκτρονικά, δεν υπάρχει λόγος περιορισμού στη μικρή τοπική αγορά.

Στο διπλανό σχολείο, οι μαθητές της πόλης, της κάθε πόλης, έχουν πρόσβαση σε γνώση, διεθνείς βιβλιοθήκες και εκπαιδευτικό περιεχόμενο μέσω του Internet. Σχεδόν 60 εκπαιδευτικοί τίτλοι με χρήση νέων τεχνολογιών, σχεδιάζονται να αξιοποιηθούν στα σχολεία. Κίνητρα για την απόκτηση υπολογιστών και γρήγορου Internet από μαθητές και φοιτητές και ένα δίκτυο υπερυψηλών ταχυτήτων που λειτουργεί ήδη στα Πανεπιστήμια, απελευθερώνουν τη δημιουργικότητά τους.

Οποιαδήποτε ώρα αποφασίσουμε, κάνουμε τα ψώνια μας σε χαμηλότερες τιμές στα εκατοντάδες ελληνικά και χιλιάδες ξένα ηλεκτρονικά μαγαζιά, κάθε είδους. Τα προϊόντα που θέλουμε στις τιμές που θέλουμε, έρχονται σπίτι μας χωρίς τον περιορισμό του ακριβού αλλά δυστυχώς μοναδικού κοντινού καταστήματος...

Το απόγευμα, αποφασίζουμε να επισκεφτούμε μερικά από τα 80 μουσεία και περισσότερες από 150 πολιτιστικές συλλογές που έχουν ανοίξει τις ψηφιακές τους πύλες. Η γεωγραφική απόσταση δεν αποτελεί πια ούτε αιτία, ούτε δικαιολογία για να μείνει κανείς μακριά από τον ελληνικό πολιτισμό. Ο δε μικρός περιφερειακός μας δήμος, είναι στο επίκεντρο. Προβάλλει ηλεκτρονικά τις τοπικές του ιδιαιτερότητες για να προσελκύσει επισκέπτες.

Η επικοινωνία μέσω Internet με οποιονδήποτε, οπουδήποτε, αποτελεί πια φθηνή δυνατότητα για κάθε πολίτη. Η ψυχαγωγία και τα ταξίδια είναι ευκολότερα. Η ηλεκτρονική κράτηση θέσεων σε ψυχαγωγικά θεάματα και η απόκτηση εισιτηρίων, γίνεται τόσο απλά όσο ένα... κλικ.

Το βράδυ κρίνουμε και επιλέγουμε ενημέρωση. Σε περισσότερα από 8.500 ελληνικά ιστολόγια (blogs) είτε συζητώνται κρίσιμα ζητήματα, είτε λοιδορείται η καθημερινότητα. Συμμετέχοντας εκφράζουμε γνώμη, συνδιαλεγόμαστε, προβληματιζόμαστε για τα σημαντικά και εγκαταλείπουμε τους ρυπαρούς μονολόγους των τηλε-παραθύρων.

Επιστημονική φαντασία; Όχι, ψηφιακή πραγματικότητα! Το 2008, είναι ο πρώτος χρονικός σταθμός της Ψηφιακής Στρατηγικής 2006-2013. Η Ελλάδα δεν θα έχει βέβαια καλύψει σε δύο χρόνια το χαμένο έδαφος πολλών ετών. Θα μείνουν πολλά για να γίνουν. Ωστόσο, οι πολίτες θα ανακαλύψουν στην τεχνολογία έναν καθημερινό πρακτικό σύμμαχο απέναντι στην καθημερινότητα, που θα τους εξοικονομήσει χρόνο, χρήμα και θα τους βοηθήσει να απελευθερώσουν τη δημιουργικότητά τους. Άλλωστε η Ψηφιακή Στρατηγική, δεν ήλθε για να διατυπώσει «έξυπνες» αφ’ υψηλού συνταγές. Ήλθε για τα καθημερινά και τα μικρά, που είναι όμως τόσο σημαντικά και μεγάλα.....

Η «Καθαρή Πολιτική».... θέλει τόλμη και τεχνολογία, όχι άλλες διατάξεις!

(δημοσιεύθηκε στην Ελληνική έκδοση του Εconomist - τεύχος 34, Δεκέμβριος 2006)

Αέναες συζητήσεις και αντιδικίες για το «ασυμβίβαστο των βουλευτών». Ένα Σύνταγμα, θεωρητικώς το υπέρτατο και διαχρονικό κείμενο αρχών και αξιών κάθε χώρας, που ταλαιπωρείται με προσθήκες διαχειριστικού χαρακτήρα στο όνομα της διαφάνειας.

Ένα μεγάλο και δυσκίνητο κράτος, που για να πετύχει «Καθαρή Πολιτική» λειτουργεί με δικονομικές αντιλήψεις της δεκαετίας του ’50: πάνω σε μια βαβέλ νόμων, διαταγμάτων και ερμηνευτικών εγκυκλίων, χτίζει ακόμη περισσότερους νόμους, διατάγματα και δαιδάλους διατάξεων.

Κάθε προσπάθεια για νέες πρωτοβουλίες και νέα έργα σε οποιοδήποτε τομέα, στραγγαλίζεται σε μια βαριά διαχειριστική αλυσίδα διαδικασιών, στο όνομα της χρηστής διαχείρισης. Χιλιάδες σπαταλημένες εργατοώρες κυνηγώντας δικαιολογητικά, πιστοποιητικά και ανεμόμυλους της διαφθοράς.

Πετύχαμε τουλάχιστον με αυτό το συνονθύλευμα νόμων και τους ποταμούς πιστοποιητικών την πολυπόθητη «Καθαρή Πολιτική»; Πετύχαμε τη διαφάνεια που επιζητούμε; Είμαστε πλέον βέβαιοι για το ποιόν πολιτικών και δημοσίων φορέων;

Την απάντηση δίνουν οι διεθνείς οργανισμοί. Το 2006 η Ελλάδα βελτίωσε μεν τη θέση της στην ετήσια έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας, παρ’ όλα αυτά οι πρακτικές πολλών δεκαετιών συνεχίζουν να μας καθιστούν τη δεύτερη πιο διεφθαρμένη χώρα στην Ε.Ε μετά την Πολωνία! Το δε αίτημα των πολιτών για «Καθαρή Πολιτική» παραμένει το ίδιο δυνατό όσο ποτέ.

Παρ’ όλη τη χαμηλή μέχρι σήμερα επίδοση, λύση σε αυτό το σύγχρονο γόρδιο δεσμό υπάρχει! Αρκεί να εστιάσουμε σε δύο παραμέτρους.

Στην αναζήτηση της «Καθαρής Πολιτικής» είναι κατ’ αρχήν θεμελιώδες να αντιληφθούμε ότι η ανθρώπινη φύση είναι δυστυχώς σύμφυτη σε αρκετές περιπτώσεις με τη διαφθορά και μάλιστα από την «αρχή της ιστορίας»! Από την εποχή που «τριάκοντα αργύρια» άλλαξαν τη ροή της, από την εποχή που οι κερκόπορτες άνοιξαν και που Εφιάλτες πρόδιδαν μυστικά περάσματα μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν μια μικρή προσωπική αμοιβή, από τόσο παλιά υπάρχει το φαινόμενο που σήμερα κατηγορούμε. Αυτή η «ανθρώπινη διάσταση» της διαφθοράς είναι μια σημαντική παράμετρος που οφείλουμε να κατανοήσουμε αν επιθυμούμε να την αντιμετωπίσουμε.

Η δεύτερη παράμετρος που οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε, είναι ότι κάθε νέος νόμος και κάθε διάταξη χτίζει καινούργιες «σκοτεινές γωνιές» και παράθυρα διαφυγής. Κάθε ερμηνευτική εγκύκλιος αποτελεί ένα ακόμη κακοραμμένο μπάλωμα που αφήνει εκτεθειμένες νέες τρύπες, αποτελεί μια πρόχειρα φτιαγμένη κορδέλα σε ένα γαϊτανάκι νόμων που αν κανείς το ξετυλίξει θα φθάσει έως την αρχή της δημιουργίας του Ελληνικού κράτους!

Αν πιστέψουμε λοιπόν πως με καινούργιους νόμους θα περιορίσουμε τα πιο σκοτεινά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης δεν κάνουμε απλώς ένα λάθος.... κάνουμε διπλό λάθος! Και βεβαίως με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε στο αντίστροφο αποτέλεσμα.

Αν θέλουμε συνεπώς να επιδιώξουμε μια «Καθαρή Πολιτική» και διαφάνεια, οφείλουμε να επιδιώξουμε τρία ουσιαστικά αλλά εντελώς διαφορετικά από τα προηγούμενα πράγματα.

Πρώτον, να τολμήσουμε να απλοποιήσουμε δραματικά το θεσμικό πλαίσιο. Να καταργήσουμε πιστοποιητικά και δικαιολογητικά. Να ξαναφτιάξουμε εκ του μηδενός διαδικασίες. Να τις ανασχεδιάσουμε. Να τολμήσουμε να καταργήσουμε αρμοδιότητες φορέων, διευθυντών και τμηματαρχών αψηφώντας ένα ανύπαρκτο πολιτικό κόστος. Να σκεφτούμε ξανά τις υπηρεσίες που παρέχονται σε πολίτες και επιχειρήσεις, αντιμετωπίζοντας τα πράγματα από τη δική τους οπτική, όχι από την οπτική του γραφειοκράτη που αρέσκεται σε πρόσθετες αρμοδιότητες, σε νέες δομές, σε πρόσθετους οργανισμούς, με ακόμη περισσότερους πόρους από τη φορολογία. Ο πρώτος σύμμαχος για μια «Καθαρή Πολιτική» είναι να τολμήσουμε την απλούστευση. Καθαρό μπορεί να είναι μόνο ότι είναι εξαιρετικά απλό.

Δεύτερον και σημαντικότερο: αφού δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις πτυχές της ανθρώπινης φύσης, ας εξασφαλίσουμε τουλάχιστον ότι δεν θα απαιτείται ανθρώπινη παρέμβαση στις πιο κρίσιμες διαδικασίες.

Αντί να αναζητούμε πιστοποιητικά στις πολεοδομίες έναντι «γρηγορόσημου» και αδικαιολόγητων αμοιβών εδώ και εκεί, να δώσουμε τη δυνατότητα στον πολίτη να τα αποκτά με ηλεκτρονικό τρόπο από τον υπολογιστή του στο σπίτι του, χωρίς παρέμβαση οποιουδήποτε κακόβουλου.

Αντί κάθε συναλλαγή με την εφορία να προκαλεί φόβο για ενδεχόμενους εκβιασμούς, να εκμηδενίσουμε κάθε ανθρώπινη παρέμβαση μέσω της ηλεκτρονικής υποβολής δεδομένων, φορολογικών στοιχείων και πληρωμών, όπως ήδη έχει ξεκινήσει να υλοποιείται.

Αντί η έκδοση αδειών επιχειρήσεων να υπόκειται στο γραφειοκρατικό μαρτύριο 15 έως 45 υπογραφών και ενδεχόμενων «αιτημάτων διευκολύνσεων», να δώσουμε τη δυνατότητα να ολοκληρώνονται με ψηφιακό τρόπο οι διαδικασίες έναρξης επιχειρήσεων, χωρίς να χρειαστεί να παρέμβει κανείς.

Αντί να επιζητούμε τόνους από πιστοποιητικά για να επιτευχθεί η διαφάνεια στις προμήθειες του δημοσίου, να προχωρήσουμε ακόμη ταχύτερα στην υλοποίηση διαδικασιών ηλεκτρονικών προμηθειών –όπως ήδη ξεκίνησε στο πλαίσιο της Ψηφιακής Στρατηγικής 2006-2013- προκειμένου να εξαλείψουμε κάθε εστία διαφθοράς.

Αντί να απαιτούμε διαρκώς από πολίτες και επιχειρήσεις πιστοποιητικά «καθαρότητας», ας διασταυρώνουμε με ηλεκτρονικά μέσα τα στοιχεία των φορολογικών τους δηλώσεων για να εντοπίζουμε τους παραβάτες, όπως έγινε για πρώτη φορά μόλις το 2005, μετά από χρόνια!

Αντί να συγκεντρώνουμε χιλιάδες φύλλα χαρτιού με τα «πόθεν έσχες» βουλευτών και πολιτικών που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να ελεγχθούν, ας υποχρεωθούν να τα υποβάλλουν ηλεκτρονικά ώστε να είναι άμεσα συγκρίσιμα.

Και βεβαίως, αυτός ο κατάλογος με πολλές ακόμη τεχνολογικές λύσεις για την εξάλειψη της διαφθοράς είναι μακρύς!

Τα παραπάνω, συμπληρώνονται από μια ακόμη κρίσιμη τεχνολογική πτυχή. Η διαφάνεια απαιτεί καθαρή και άμεση επικοινωνία, και προπαντός δυνατότητα του πολίτη να έχει πρόσβαση σε κάθε πληροφορία που τον αφορά. Και βεβαίως το μέσο για την απρόσκοπτη πρόσβαση στην πληροφορία δεν μπορεί να είναι άλλο από το Διαδίκτυο.

Να μπορεί ο πολίτης να αναζητήσει τα «πόθεν έσχες» των βουλευτών του ηλεκτρονικά στο Internet, οποτεδήποτε το θελήσει και στο βαθμό που επιτρέπεται, αντί να αφεθεί στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων μιας και μόνο ημέρας.

Να μπορεί ο πολίτης να συνδιαλέγεται άμεσα με τον πολιτικό της αρεσκείας του, να μπορεί να διαβάζει τη γνώμη του, και να θέτει ερωτήματα όχι μόνο στα καφενεία και όποτε εκείνος εμφανιστεί, αλλά και με ηλεκτρονικά μέσα οποτεδήποτε θελήσει. Να αναγκάσει τον κάθε βουλευτή να αναπτύξει την προσωπική του θέση ως ίσος προς ίσο, αφήνοντας την κρυψώνα της κομματικής γραμμής! Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερο σύγχρονοι πολιτικοί της χώρας μας, δημιουργούν τα προσωπικά τους ιστολόγια (blogs) στο Internet και συζητούν καθημερινά τις θέσεις τους ανοιχτά με επώνυμους ή και ανώνυμους πολίτες.

Να μπορεί ο πολίτης να ενημερώνεται τακτικά με ηλεκτρονικά μέσα από όσους τον κυβερνούν, σχετικά με τις αποφάσεις τους για τις επιμέρους πολιτικές που επιλέγουν. Αντί της παθητικής παρακολούθησης τηλεοπτικών πολιτικών σόου στα παράθυρα των εντυπώσεων και αντί της ξύλινης γλώσσας των δελτίων τύπου, να είναι σε θέση να προκαλεί σε πραγματικό χρόνο αυτούς που τον κυβερνούν. Αυτό δεν είναι το μέλλον! Είναι το παρόν, όπως συμβαίνει στο blog της καγκελαρίου της Γερμανίας Angela Merkel, όπου η ίδια κάθε 15 ημέρες αναλύει με ολιγόλεπτες ηλεκτρονικές εκπομπές στο Διαδίκτυο τις πιο πρόσφατες πολιτικές επιλογές της και δέχεται ερωτήσεις.

Αυτά τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά, αλλά χαρακτηριστικά ενός νέου προτύπου «Καθαρής Πολιτικής» και διαφάνειας.

Αντιπροσωπεύουν όμως καλύτερα από ο,τιδήποτε άλλο τις δυνατότητες που μπορεί να αποκτήσει μια Ψηφιακή Ελλάδα του σήμερα, από την Ελλάδα της πολυνομίας και της γραφειοκρατίας του χθες, που προσπαθεί να δέσει με «χάρτινες αλυσίδες» νόμων, πολίτες και πολιτικούς.

Είναι η αντιπαραβολή μεταξύ μιας σύγχρονης Ελλάδας που θέλει να επιτύχει την «Καθαρή Πολιτική» με πρακτικά τεχνολογικά μέσα, από μια Ελλάδα που από αδράνεια, σχεδόν αυτόματα, παράγει νόμους για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα διαφθοράς που επέφεραν οι προηγούμενοι νόμοι.

Σήμερα που το ζητούμενο πολιτών και πολιτικών όλων των πλευρών είναι η «Καθαρή Πολιτική», θα δούμε να ανοίγονται μπροστά μας δύο μονοπάτια: θα ακολουθήσουμε άραγε για άλλη μια φορά το σκοτεινό αλλά γνώριμο σοκάκι που προσθέτει αυτάρεσκα μερικές ακόμη σελίδες στο μεγάλο βιβλίο της γραφειοκρατίας, ή θα διαλέξουμε επιτέλους το δρόμο της τόλμης και της τεχνολογίας; Το δικό μας μέλλον θα το ορίσουν οι δικές μας επιλογές. Και τότε δεν θα υπάρχουν δικαιολογίες....

Ψηφιακή Στρατηγική 2006-2013: Απελευθερώνοντας το δυναμικό πολιτών και επιχειρήσεων

Η Ψηφιακή Στρατηγική 2006-2013 της χώρας, διατίθεται ως ολοκληρωμένο τεύχος-κείμενο αλλά και ηλεκτρονικά (σε μορφή αρχείου pdf) από την Ειδική Γραμματεία Ψηφιακού Σχεδιασμού.

Παραθέτω το πρώτο κεφάλαιο, που περιγράφει τις βασικές της αρχές.

"Η Ψηφιακή Στρατηγική 2006-2013 της Ελλάδας, υπερβαίνει τα στενά όρια της αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών.

Έχει ως στόχο να ενεργοποιήσει πολίτες και επιχειρήσεις και να απελευθερώσει το δυναμικό καθενός εξ’ αυτών, προς όφελος όλων, σε ορατό χρονικό ορίζοντα. Αναγνωρίζει πως κάθε πολίτης είναι ξεχωριστός, με ιδιαίτερες ανάγκες, δυνάμεις αλλά και δυνατότητες που μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν ως κινητήριος δύναμη για την πρόοδο της κοινωνίας.

Αντιμετωπίζει την κάθε επιχείρηση, μικρή ή μεγάλη, ως το κύριο συστατικό στοιχείο για την οικονομική ανάπτυξη και ως απαραίτητη πηγή παραγωγής πλούτου στη χώρα.

Βασίζεται στην αντίληψη ότι δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική πολιτική και κοινωνική συνοχή χωρίς την εξασφάλιση υψηλής παραγωγικότητας και οικονομικής ανάπτυξης που θα τη χρηματοδοτήσει με βιώσιμο τρόπο.

Ο ρόλος του κράτους σε αυτή την προσπάθεια μετατοπίζεται. Η Ψηφιακή Στρατηγική 2006-2013 επιθυμεί να αλλάξει σταδιακά το χαρακτήρα του κράτους από καθοδηγητή, σε κράτος που προσφέρει πολλαπλές δυνατότητες και ευκαιρίες, αφήνοντας τη δύναμη της επιλογής σε πολίτες και επιχειρήσεις. Κάθε πολίτης και κάθε επιχείρηση πρέπει να έχει το δικαίωμα της επιλογής στις αποφάσεις που επηρεάζουν την εξέλιξη, την ανάπτυξη και την ευημερία του. Για το λόγο αυτό η Ψηφιακή Στρατηγική αντιμετωπίζει το κράτος όχι με εσωστρέφεια ή ως αυτοσκοπό, αλλά μόνο μέσα από την οπτική εξυπηρέτησης πολιτών και επιχειρήσεων, εστιάζοντας στις δυνατότητες και στις ευκαιρίες που μπορεί προσφέρει σε αυτούς.

Νέα τεχνολογικά μέσα αξιοποιούνται ώστε να επιτευχθεί ανεμπόδιστη ροή γνώσης, πληροφορίας, ιδεών και πολιτισμικών εμπειριών από και προς την Ελλάδα, με στόχο την ανάδειξη της διεθνούς διάστασης της χώρας.

Η Αριστεία αναδεικνύεται ως βασική αρχή για τη δημιουργία προτύπων, για την κινητοποίηση πολιτών και επιχειρήσεων και για την επιβράβευση της προσπάθειας.

Η Ψηφιακή Στρατηγική μεριμνά όμως και για τους πολίτες που δεν έχουν σήμερα, για ποικίλους λόγους, τις ίδιες δυνατότητες με άλλους συμπολίτες τους. Προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες στους λιγότερο ευνοημένους πολίτες, προκειμένου να βρεθούν σε ίδιο επίπεδο επιλογών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η Ψηφιακή Στρατηγική θέτει συγκεκριμένους και μετρήσιμους στόχους που δεν είναι αποκλειστικά τεχνολογικού περιεχομένου, αλλά αφορούν σε ευρύτερες πτυχές της καθημερινής ζωής και δραστηριότητας.

Λόγω του εύρους των παρεμβάσεών της, η Ψηφιακή Στρατηγική αποτελεί μια πολιτική που αγγίζει επωφελώς όλο το εύρος της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της Ελλάδας. Για να πετύχει το στόχο της, η Ψηφιακή Στρατηγική 2006-2013 χρησιμοποιεί ως βασικό εργαλείο τις τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών αλλά και τις νέες δεξιότητες που συνδέονται με την παραγωγή και την αξιοποίηση της γνώσης.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών δεν αφορούν πλέον αποκλειστικά σε συγκεκριμένους τομείς ή κλάδους της οικονομίας.
Οι νέες τεχνολογίες ενισχύουν τις κοινωνικές δομές και προσφέρουν πλήθος νέων ευκαιριών με χαμηλό κόστος στην παιδεία, τον πολιτισμό, την απασχόληση, την υγεία, την επιχειρηματικότητα και αλλού.

Οι νέες τεχνολογίες συμβάλλουν δυναμικά στην ανταγωνιστικότητα των οικονομιών είτε σε αμιγώς τεχνολογικούς κλάδους, είτε δευτερογενώς σε κλάδους που ωφελούνται από την αξιοποίηση της πληροφορικής και της γνώσης. Από το 2000 έως το 2004, στην Ευρώπη το 40% της βελτίωσης της παραγωγικότητας οφείλεται στην αξιοποίηση των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών.

Η Ψηφιακή Στρατηγική 2006-2013 αποσκοπεί στη δυναμική συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτές τις εξελίξεις, προκειμένου να ανακτήσει το χαμένο έδαφος και να καρπωθεί τα οφέλη που προκύπτουν από τη χρήση των νέων τεχνολογιών.

Κατανοώντας σε βάθος τις δυνατότητες των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών και αξιοποιώντας αυτές με δυναμικό τρόπο ως εργαλείο, η Ψηφιακή Στρατηγική 2006-2013 επιθυμεί να δώσει τη σκυτάλη της κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης σε αυτούς που έχουν τη δύναμη και τη δυνατότητα να ωθήσουν την Ελλάδα μπροστά: σε κάθε πολίτη και σε κάθε επιχείρηση. "

Η ηλεκτρονική έκδοση βρίσκεται εδώ...